Lidia Handrysik-Pawlaczyk

Mylenie alergii z nietolerancją to częsty błąd — każdy z tych stanów wymaga innych badań i innego planu żywieniowego.

Eliminacja trwa u nas 4–6 tygodni i zawsze kończy się planowaną reintrodukcją — z diety znika tylko to, co realnie szkodzi, a jadłospis pozostaje pełnowartościowy.

Cel: eliminacja wyłącznie realnych alergenów przy pełnowartościowym żywieniu.

Przewlekłe wzdęcia i bóle brzucha to nie „uroda” — to wskazanie do badań, bo protokół przy SIBO różni się od tego przy IBS czy nietolerancji.

Dobieramy protokół do diagnozy — na przykład low-FODMAP prowadzony z pełną reintrodukcją — bo wykluczanie produktów na ślepo zubaża dietę i nie leczy przyczyny.

Cel: spokojny brzuch, odbudowa mikrobioty i powrót do normalnego jedzenia.

W insulinooporności i cukrzycy typu 2 pierwsze skrzypce gra kompozycja posiłku — niski ładunek glikemiczny — a dopiero potem kaloryczność.

Układamy talerz i pory posiłków według wytycznych Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego, pilnując ładunku glikemicznego i proporcji makroskładników. Miarą postępu są wyniki badań, nie sam ciężar ciała.

Cel: poprawa wrażliwości insulinowej oraz normalizacja glikemii i lipidogramu.

Hashimoto i niedoczynność prowadzi się lekami, ale żywienie robi różnicę — odpowiednia podaż selenu, żelaza, cynku i jodu, zawsze w oparciu o wyniki.

Sama lewotyroksyna nie zatrzymuje autoimmunologicznego zapalenia — tu wchodzi dietoterapia. Gluten wykluczamy tylko wtedy, gdy celiakia jest potwierdzona badaniem, nie „na wszelki wypadek”.

Cel: wyciszenie stanu zapalnego, wyrównanie niedoborów i stabilna praca tarczycy.

Zamiast drastycznych diet: deficyt 300–500 kcal na dobę i jadłospis, który pasuje do Twojego dnia. To tempo, które organizm akceptuje na stałe.

Plan układamy pod Twoje smaki, portfel i grafik — łatwiej wytrwać, gdy dieta nie przeszkadza w życiu. Jeśli waga staje w miejscu, zanim utniemy kalorie, wykluczamy przyczyny hormonalne i metaboliczne.

Cel: trwała redukcja tkanki tłuszczowej bez efektu jo-jo, z zachowaniem masy mięśniowej.

Zbyt niska masa ciała to często objaw, nie przyczyna — za BMI poniżej 18,5 potrafią stać jelita, wchłanianie albo niedobory mikroskładników.

Podstawą są badania: morfologia, ferrytyna, B12 i witamina D. Dopiero na nich stawiamy jadłospis z nadwyżką 300–500 kcal — gęsty odżywczo, a nie „byle kaloryczny”.

Cel: zdrowe dojście do BMI powyżej 18,5 i wyrównanie niedoborów.

W dietetyce dziecięcej nie ma miejsca na restrykcje: liczy się bezpieczny dla rozwoju bilans i nawyki budowane razem z rodzicami.

Niezależnie, czy problemem jest niejadek, nadwaga, alergia czy niedobór żelaza — plan szanuje etap rozwoju i realia domu. Zamiast zakazów rodzic wychodzi z konkretnymi narzędziami.

Cel: prawidłowy rozwój, wyrównane niedobory i dobra relacja dziecka z jedzeniem.

Psychodietetyka odpowiada na pytanie, dlaczego jemy tak, a nie inaczej — pracuje z emocjami, podjadaniem i motywacją.

Do jadłospisu dokładamy pracę nad nawykami i relacją z jedzeniem, bo plan, który męczy psychicznie, prędzej czy później się sypie.

Cel: trwała zmiana nawyków bez huśtawki restrykcja–kompensacja.

Operacja bariatryczna to początek pracy żywieniowej — etapowe przechodzenie od diety płynnej do stałej wymaga kontroli białka i mikroskładników.

Towarzyszymy pacjentowi przed zabiegiem i po nim — dbamy o białko, suplementację B12, żelaza i witaminy D, a dietę rozszerzamy w tempie uzgodnionym z zespołem chirurgicznym.

Cel: bezpieczna redukcja po zabiegu — bez niedoborów i utraty masy mięśniowej.